گزارشگری مالی و غیر مالی
گزارشگری مالی و غیر مالی
دوره 2، شماره 5، زمستان 99، صفحه 91 - 82
نویسندگان : فاطمه مهتری * و محمود راهپیما سروستانی

چکیده :
امروزه گزارش‌دهی فقط برای اطلاع‌رسانی نیست بلکه با گسترش مفاهیم مدیریتی و کسب‌و‌کار، نگاه سازمان‌ها به سوی تمام ذی‌نفعان، معطوف شده و تغییرات عمده‌ای در روش‌های کسب‌و‌کار، شیوه تولید سرمایه و حیطه فعالیت کسب‌و‌کارها رخ داده است و برای رفع این نیاز، ایجاد ارتباط بین اطلاعات مالی و غیرمالی ضروری است. در این میان، افشاء اطلاعات مالی، که بیش‌تر به‌صورت افشاء اجباری مطرح است، نسبت به افشاء اطلاعات غیرمالی، که بیش‌تر به‌صورت اختیاری است، بیش‌تر مورد توجه نهادهای استانداردگذاری قرار گرفته است و یکی از دلایل وجودی آن، مطرح شدن مسئله نمایندگی است. در واقع، تفکیک مدیریت از مالکیت و نحوه کنترل شرکت‌ها، هزینه‌های نمایندگی را ایجاد می‌کنند و در نتیجه، تضاد منافع میان مدیریت و مالکیت، حتی در بین طبقات مالکان ایجاد می‌شود. اینجاست که نقش گزارشگری در جهت ایجاد شفافیت اهمیت بیشتری خواهد داشت و ایجاد ارتباط میان اطلاعات مالی و غیرمالی در گزارش ها ضرورت می یابد. در خصوص افشا اطلاعات مالی و غیرمالی نظریه های متعددی مطرح شده است که مهم ترین آن ها شامل چهار گروه نظریه‌های ابزاری، سیاسی، یکپارچه و اخلاقی است. در نظریه های ابزاری بر دستیابی به اهداف اقتصادی از طریق فعالیت‌های اجتماعی تاکید می شود. نظریه های سیاسی، گروه دوم هستند. تمرکز درنظریه‌های سیاسی بر این است که شرکت‌ها دارای قدرت اجتماعی هستند و در قبال آن مسئولیت دارند. گروه سوم، نظریه های یکپارچه هستند که بر یکپارچه بودن نیازهای جامعه تاکید دارند و در نظریه های اخلاقی ، صرف نظر از برآورده شدن و یا نشدن اهداف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، تاکید بر جنبه‌های اخلاقی بنگاه ها است.

واژگان کلیدی :
گزارشگری مالی، گزارشگری غیرمالی، افشا، نظریه های گزارشگری